‘We zijn diep geschokt door de nieuwe aanklachten tegen de veelgeprezen jonge dichter Galal El-Behairy. Zijn enige zogenaamde misdaad is het schrijven van gedichten. Hij zou geen minuut achter de tralies mogen doorbrengen, maar toch zit hij sinds 2018 onterecht gevangen, wat een ernstig onrecht is. Het opsluiten van dichters vanwege hun woorden is geen blijk van kracht, maar van angst. Het duidt op een samenleving in nood – een samenleving waarin de verbeeldingskracht van een schrijver niet als een bron van trots wordt gezien, maar als een bedreiging voor de macht. En wanneer dat gebeurt, is het niet de dichter die veroordeeld wordt, maar de wereld die hem het zwijgen oplegt.’

Romana Cacchioli, directeur van PEN International.

Samen met PEN International veroordelen we het besluit van de Egyptische autoriteiten om nieuwe aanklachten in te dienen tegen ons erelid, de bekroonde dichter Galal El-Behairy. Deze aanklachten zijn verzonnen en zijn bedoeld om zijn onterechte gevangenschap verder te verlengen. Het instellen van nieuwe aanklachten tegen El-Behairy, nadat hij al bijna vier jaar in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht, geeft een duidelijk signaal af dat de Egyptische autoriteiten niet van plan zijn hun meedogenloze onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting te versoepelen.

PEN International blijft de Egyptische autoriteiten volledig verantwoordelijk houden voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid van El-Behairy en roept op tot onmiddellijke intrekking van alle aanklachten tegen hem. In afwachting van zijn onmiddellijke en onvoorwaardelijke vrijlating moeten de autoriteiten ervoor zorgen dat hij volledige toegang heeft tot adequate medische zorg en lees- en schrijfmateriaal.

PEN International heeft vernomen dat de Hoge Staatsaanklager, na de indiening van nieuwe aanklachten eerder deze week, Galal El-Behairy uit de gevangenis heeft opgeroepen voor verhoor. Deze aanklachten – die uitsluitend zijn gebaseerd op een rapport van de nationale veiligheidsdienst uit 2023 – omvatten “het verspreiden van nepnieuws” en “het lidmaatschap van en hulp aan een terroristische organisatie”. De aanklager keurde de aanklachten goed en gelastte voorlopige hechtenis met betrekking tot de nieuwe aanklachten, wat in strijd is met internationale normen, aangezien zijn willekeurige gevangenschap al ver boven de wettelijke maximumtermijn voor voorlopige hechtenis ligt in verband met soortgelijke aanklachten die in 2021 tegen hem zijn ingebracht.

Galal El-Behairy werd in maart 2018 gearresteerd en zit nog steeds vast zonder proces, ondanks dat hij al een gevangenisstraf van drie jaar heeft uitgezeten en daarnaast nog eens twee jaar in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. De lichamelijke en geestelijke gezondheid van El-Behairy is ernstig achteruitgegaan door zijn langdurige willekeurige detentie, waaronder de ongelooflijk barre omstandigheden in de gevangenis en opzettelijke en kwaadwillige medische nalatigheid. Tussen 16 juni en 14 augustus 2025 ging hij in hongerstaking om te protesteren tegen de onmenselijke behandeling door de gevangenisautoriteiten, waaronder het ontzeggen van toegang tot lees- en schrijfmateriaal en essentiële medische zorg. El-Behairy heeft tijdens zijn gevangenschap al meerdere keren hongerstakingen gehouden uit protest tegen zijn willekeurige detentie. Marteling en erbarmelijke detentieomstandigheden hebben in belangrijke mate bijgedragen aan de verslechtering van zijn gezondheid.

In een ontroerende boodschap aan PEN International beschrijft El-Behairy de redenen voor zijn recente hongerstaking als “bescheiden” en “meer haalbare” doelen. Hij legt uit dat hij toegang tot pennen en papier eist, zodat hij de gevangenbewaarders niet hoeft te smeken om een boek te mogen lezen en hij vraagt om de behandeling voor een tumor in zijn mond, en dat zijn familie niet slecht wordt behandeld tijdens gevangenisbezoeken.

Hier leest u de volledige brief in Engelse vertaling:

Eighty-eight months or a little more… an entire wasted life that if a child had lived, he would have known everything by name. Perhaps he would have even known the names of some stars and planets… and he would have had his own dreams, like growing a moustache or becoming a doctor or a firefighter.
A lifetime of exile, during which I moved from one prison to another, from a heartless jailer to an indifferent one, from one judge who had no role to another who had no role either.
The beard turned grey, and the heart’s flame burned out, the feathers of imagination fell out, until flying became just a distant, vague memory.
Was I ever free… or has this been my life since the screams of birth?! A question that may seem naive, but it hits my conscience in the mornings, and it makes perfect sense.
I wasn’t very happy, but I was full of ambitions, revolt, and anger at the very little I had achieved in twenty-seven years, which is all I lived before that miserable journey that didn’t end even after I finally reached thirty-five.. Is this number real?!!
A practical and professional life that seemed so promising and full of potential was blown away. Friends dispersed like the autumn leaves. A beautiful one with a radiant face and a heart that could encompass the earth and the sky, withered like a rose that was snatched from its branch in the middle of the journey, so she preferred departure to death, longing and waiting for “Jodo”, who would never come.
This is not to disappoint and stay, it’s just chatting, nothing more. As much as the tissue can hold or as much as five millimetres of ink allows, which is all that remains in the tube of this smuggled pen, the price of which might be worth a hundred pens on the street, except that it is rarely available here… very scarce… and that is why I am writing what I am writing now.
It’s a hunger strike that began on June 16th, not for freedom, for what is freedom?!
Nor for the wasted life with all its possibilities and potential. For no one, as far as I know, can bring back what once was.
But instead, for humbler and more achievable reasons:
Like a real pen and a pack of paper.
Such as allowing a medical procedure that was intentionally delayed for years to remove a small tumour, the size of a small grape, inside the mouth.
Such as not begging or pleading to have access to a book…any book, even if it is a children’s story.
Like ensuring that my parents wouldn’t be subjected to a cruel and animalistic [body] search that is full of sniffing, stripping and touching before being allowed to visit me.
To be transferred [away] from the mercy of a deranged, sadistic officer to a [humane] prison that isn’t a torture centre or a place of exile, as so many before me had been.
For these trivial matters, I’m on a hunger strike, refusing to attend court sessions, or taking pills to control that raging heart inside my chest… not for any physical reason, but for psychological reasons… or so the doctors say… and also for pills to treat those psychological issues.
Galal El-Behairy
Tankeel [ torture] Badr 1 Centre
July 2025