Aya Sabi is een van onze vijf PEN-ambassadeurs die met een Lege Stoel aandacht vraagt voor een collega die ergens ter wereld een gevangenisstraf uitzit. Aya Sabi is ambassadeur voor Nobelprijswinnares Narges Mohammadi.

Op 15 september vond Women, Life, Freedom! plaats in de Beursschouwburg. Speciaal voor de Lege Stoel die avond, schreef Aya Sabi een gedicht voor Narges Mohammadi.

parallel aan de as van de wereld, botsen de eerste tektonische platen, waar het nulpunt zich bevindt van verhaallijnen, sterrenbanen en de koers van planeten, daar bouwt zij voor haar dertig vogels bergen die zich ketenen,

Hebben vogels tanden
Hebben ze tongen
Mogen ze talen?
Mogen ze bijten?
Mogen ze baren?
Zijn vogels vrouwen? 

Zij ontstond zo’n miljoen jaar geleden, nog voor we over de tijd wijzers legden, en een voorgeschiedenis zich als vanzelf ontvouwde omdat geen vrouw werd opgeplooid, niet haar taal, niet haar tanden, niet haar tong, niet haar sinaasappelmantel, niet de nicht van haar moeder

de tralies worden in verhouding tot de aardlagen die de horizon aftekenen, tot de huidlagen die haar bestaan ombinden, slechts een klein detail in de loop van de grote geschiedenis

De vogels cirkelen door de lucht om te zeggen dat het kadaver nooit echt ver weg kan zijn, mar zij ziet alleen hoe de lucht stroomt als ze dalen, ze weet dat de dag valt, maar nooit de dood. Ze lijmt spiegelscherven tot iets dat groot genoeg is voor dertig vogels om zichzelf aan te kijken.  

Hebben vogels tanden
Hebben ze tongen
Mogen ze talen?
Mogen ze bijten?
Mogen ze baren?
Zijn vogels vrouwen?  

Toen de eerste sinaasappels schaduwen legden op een tranentaal, met een alfabet dat krast als kraaien, kondigde ze zichzelf aan als een vrouw die altijd de taal, altijd de tong, altijd de tanden, nooit de tralies, altijd zou zij alle vogels, alle vrouwen zijn

Aya Sabi