“Het PEN-charter zegt eigenlijk alles: literatuur kent geen grenzen en moet een gemeenschappelijk goed blijven, ook als de wereld in brand staat.”

Zijn we in Vlaanderen als schrijver echt vrij om te schrijven wat we willen?
Tot op een zekere hoogte. Zolang je binnen het Westers narratief blijft. Maar zodra je als persoon daarvan afwijkt (kleur, religie), wordt het meteen een stuk lastiger.

Censureer je jezelf in wat je schrijft?
Dat hangt ervan af wat je onder censuur verstaat. Soms is twee keer nadenken beter. Vaak is één keer nadenken voor mij soms te veel gevraagd.

Durf je in interviews vrijuit spreken of leg je jezelf soms beperkingen op?
Soms wel, meestal niet. Met privé-zaken ben ik voorzichtiger. Bij mijn debuutroman vroegen twee kranten of mijn ouders mijn boek zouden lezen. Ze zijn analfabeet, maar wel erg trots. Toch kregen beide stukken dezelfde kop: Mijn ouders zullen mijn boek niet lezen. De context verdween. De goedkope one-liner bleef. Welkom in de schijverswereld.

Moeten we boeken schrijven die politiek correct zijn?
Absoluut niet. Liever boeken die voor wat wrijving zorgen. En wat betekent politiek correct eigenlijk? Voor wie, wanneer? De norm verschuift voortdurend.

Heb je ooit dingen geschreven waarvan je spijt hebt?
Spijt is een groot woord, maar er zijn zeker teksten die ik vandaag niet zou schrijven. Of beschamend slecht zou vinden.  Maar dat hoort erbij, zonder fouten geen schrijverschap.

Wat is volgens jou op dit moment de grootste bedreiging voor het vrije woord?
De regering-Trump die alle rechten aan haar laars lapt. Hoe ze achter buitenlandse studenten met een mening aangaat en hen zonder aarzelen deporteert. In Gaza werd een genocide gepleegd en tot op de dag van vandaag is er nog altijd geen journalist aanwezig. En het blijft stil, angstaanjagend stil.

Welk advies heb je voor beginnende schrijvers?
Vertrouw op je pen en op jezelf. Kweek zitvlees, accepteer een pijnlijke rug en een wankele mentale gezondheid. Probeer niet te eindigen in frustratie, haat en jaloezie op succesvollere collega’s. Blijf vooral ademen. Schrijven vraagt geduld. Als je dat volhoudt, komt de rest vanzelf. Namasté of iets in die aard.

Hoe lang ben je al lid van PEN en waarom?
Al meer dan tien jaar, ik ben de tel kwijt. Het PEN-charter zegt eigenlijk alles: literatuur kent geen grenzen en moet een gemeenschappelijk goed blijven, ook als de wereld in brand staat.